Archive for the ‘σκηνοθεσία’ Category

mathe-paidi-mou-grammata

Η κλασική, πλέον, ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» είναι ο τίτλος κοινωνικής κωμωδίας του 1981 σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Μαραγκού και πρωταγωνιστές τους Βασίλη Διαμαντόπουλο, Νίκο Καλογερόπουλο, Κώστα Τσάκωνα και Άννα Μαντζουράνη. Αποτελεί κοινωνική κριτική της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας, με τις έντονες ιδεολογικές αγκυλώσεις και παράλληλα την αδυναμία και την έλλειψη βούλησης από το ελληνικό κράτος να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό. Παράλληλα εξετάζεται και η εξάρτηση της ελληνικής εκπαίδευσης τόσο από σχήματα και νοοτροπίες του παρελθόντος όσο και από την εξουσία, της οποίας καλείται να γίνει φερέφωνο.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας (η ταινία έχει γυριστεί στη Στεμνίτσα, τη Δημητσάνα και άλλα χωριά της περιοχής) λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου πεσόντων κατά την Κατοχή αναστατώνουν την τοπική κοινωνία, καθώς παραλείπεται το όνομα του Χρίστου Καναβού, ενός κομμουνιστή αντιστασιακού που σκοτώθηκε στην περιοχή. Ο Περικλής (Β. Διαμαντόπουλος), συντηρητικός διευθυντής του Γυμνάσιου, έρχεται σε σύγκρουση τόσο με τη γυναίκα του Ελπίδα (Α. Ματζουράνη) όσο και με τους δυο γιους του Σωκράτη (Ν. Καλογερόπουλος) και Δημοσθένη (Κ. Τσάκωνα) που υπερασπίζονται το δικαίωμα της Χρυσάνθης (Ειρήνη Καζάκου) και της οικογένειάς της να καταθέσουν στεφάνι στη μνήμη του Καναβού.

————————–

4 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1981 (α’ γυναικείου ρόλου (Άννα Μαντζουράνη), α’ ανδρικού ρόλου (Βασίλης Διαμαντόπουλος), σκηνογραφίας και ειδικό βραβείο ερμηνείας (Νίκος Καλογερόπουλος)).

Θόδωρος Μαραγκός

Ο Θόδωρος Μαραγκός γεννήθηκε το 1944 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και ξεκίνησε την καριέρα του ως σκιτσογράφος γελοιογράφος για διάφορα περιοδικά, ενώ συγχρόνως σπούδασε ζωγραφική. ‘Εχει ακόμη ασχοληθεί με την τηλεόραση, σκηνοθετώντας τις σειρές Εμμονες ιδέες και Πέρα απ’ τον Ορίζοντα. Τα σενάρια όλων των ταινιών είναι δικά του.

Το επίσημο κανάλι του Θόδωρου Μαραγκού: http://www.youtube.com/user/MaragosFilms

 

Φιλμογραφία

 

1969 Τσουφ Ταινία μικρού μήκους, κινουμένων σχεδίων. (πρώτο βραβείο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1971 Σσσστ!, Ταινία μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων. (πρώτο βραβείο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1971 Οικόπεδο Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. (πρώτο βραβείο πανελλήνιου φεστιβάλ μικρού μήκους).

1973 Λάβετε θέσεις Ταινία μεγάλου μήκους. (τέσσερα πρώτα βραβεία φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1975 Ο αγώνας Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους. (δεύτερο βραβείο και βραβείο κοινού φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1978 Από που πάνε για τη χαβούζα Ταινία μεγάλου μήκους. (η εμπορικότερη ταινία της χρονιάς – συμμετοχή παραγωγής).

1980 Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι Ταινία μεγάλου μήκους. (πρώτο βραβείο σεναρίου στο Σαν Ρέμο). (δεύτερη εμπορικότερη ταινία της χρονιάς).

1981 Μάθε παιδί μου γράμματα Ταινία μεγάλου μήκους. (τέσσερα πρώτα βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). (εμπορικότερη ταινία της χρονιάς).

1984 Τι έχουν να δουν τα μάτια μου Ταινία μεγάλου μήκους.

1987 Έμμονες ιδέες Κινηματογραφημένη τηλεοπτική σειρά.

1990 Πέρα απ’ τον ορίζοντα Κιν/μένη τηλεοπτική σειρά.

1993 Ο δραπέτης του φεγγαριού Ταινία μεγάλου μήκους. (βραβείο β’ ανδρικού ρόλου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1998 Φιλιατρά, ιδιαίτερη πατρίδα Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2000 Κοιτάζοντας τον Υμηττό Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2002 Η οδύσσεια του Π. Ηλιόπουλου Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2004 Ο Θεός είναι αόρατος γιατί είναι μικροσκοπικός Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2005 Black μπεε… Ντοκιμαντέρ με fiction και animation, έγχρωμο, 77΄. (βραβείο β’ καλύτερης ταινίας τεκμηρίωσης στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

2008 Ισοβίτες Ταινία μεγάλου μήκους

Το Σκασιαρχείο, η οποία γυρίστηκε το 1949, έχει πάρει 30 διεθνή βραβεία (στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, Καλύτερη ξένη ταινία στην Αμερική κλπ) ενώ πρόσφατα υιοθετήθηκε  από την Κινηματογραφική Επιτροπή του  ΟΗΕ «ως έργο τέχνης που αποτελεί ύμνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα».Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του μεγάλου γάλλου παιδαγωγού και μεταρρυθμιστή της παιδείας Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet 1896-1966). Καταγράφει βασικά τον πρώτο χρόνο της εκπαιδευτικής του πορείας, γύρω στο 1920, στην πόλη Bar-sur-Loup, τότε που έθετε για πρώτη φορά τις βάσεις μιας νέας εκπαιδευτικής αντίληψης.
Βρισκόμαστε στο 1920, σε ένα μικρό χωριό της Προβάνς. Ο κύριος Πασκάλ, νέος δάσκαλος, συγκρούεται με την έλλειψη ενδιαφέροντος των μαθητών του. Αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τις διδακτικές του μεθόδους. Ακούει τα παιδιά, εμπνέεται από τις ανακαλύψεις τους, τους πηγαίνει στην φύση. Οι μαθητές θα ξαναβρούν την χαρά να μαθαίνουν και ο κ. Πασκάλ την χαρά να διδάσκει. Όμως αυτή η μικρή επανάσταση δημιουργεί αρνητικές εντυπώσεις σε κάποιους γονείς και παράγοντες της περιοχής.

Πρωταγωνιστούν:

Bernard Blier (Monsieur Pascal)
Juliette Faber (Lise Arnaud),
Edouard Delmont (M. Arnaud),
Jean-Louis Alibert (le Novateur),
Edmond Ardisson ( M. Poupre, le coiffeur)

Σκηνοθεσία
Jean-Paul le Chanois

Σενάριο
Elise Freinet
Jean-Paul Le Chanois

Μουσική
Joseph Kosma

Φωτογραφία
Andre Dumaitre
Marc Fossard
Maurice Pecqueux

Μοντάζ
Emma Le Chanois

Σκηνικά
Bianchini
Claude Bouxin

Έφυγε στις 28 Ιουνίου από τη ζωή, σε ηλικία 82 χρόνων, ο δημοσιογράφος Νέστορας Μάτσας.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και σπούδασε στο Παρίσι δημοσιογραφία, θέατρο και κινηματογράφο, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης.

 Ξεκίνησε τη δημοσιογραφία το 1949 στην εφημερίδα «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ», ως κριτικός κινηματογράφου. Στη συνέχεια εργάστηκε στις εφημερίδες «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ», «ΒΡΑΔΥΝΗ», «ΕΣΤΙΑ», τα περιοδικά «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» και «ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ», ενώ για πολλά χρόνια υπήρξε συνεργάτης του ΕΙΡΤ και της ΥΕΝΕΔ. Υπήρξε επισκέπτης καθηγητής σε ξένα πανεπιστήμια και καθηγητής στα επιμορφωτικά σεμινάρια της ΕΣΗΕΑ.

 Παράλληλα με τη δημοσιογραφία ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Ήταν συγγραφέας 35 βιβλίων από τα οποία πολλά έχουν μεταφραστεί σε πλήθος ξένων γλωσσών, ακόμη και στα κινεζικά και τα οποία έχουν αποσπάσει πολλές διακρίσεις. Πρώτος καθιέρωσε τα εθνογραφικά ντοκιμαντέρ, ενώ ήταν ο πρώτος που εισήγαγε στην ελληνική τηλεόραση τα λαογραφικά και εθνογραφικά προγράμματα.

 Δημιούργησε και παρουσίασε περισσότερες από 1.000 εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση.

 Ο Νέστορας Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Ακολούθησε ελεύθερες σπουδές για το θέατρο και τον κινηματογράφο στο Παρίσι και μάλιστα με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης. Είναι αδερφός του Αρτέμη Μάτσα, η ομοιότητά τους δε είναι εκπληκτική.

Από πολύ νωρίς (1951) έκανε την εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων με νουβέλες και διηγήματα στο περιοδικό Νέα Εστία.  Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του αποτέλεσε και το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο «Άνθρωποι των Χαμένων Παραδείσων» που κυκλοφόρησε το 1954. Ακολούθησαν έκτοτε πολλά βιβλία όπως βιογραφίες, διηγήματα, μυθιστορήματα αλλά και παιδική λογοτεχνία. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν το «Κλειστοί ουρανοί», «Ο Μεσσίας», «Το παραμύθι του Θεόφιλου» (με το οποίο και κατέκτησε το Α’ κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας), «Χωρίς Αγάπη» (με το οποίο έλαβε διεθνή έπαινο βραβείου Άντερσεν), «Στέγη από ουρανό: Σαρακατσάνικο οδοιπορικό», «Το περιβόλι με τα χαμένα παραμύθια» (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), «Το δισάκι του ασκητή» κ.ά.

 Παράλληλα ο Νέστορας Μάτσας ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και ιδιαίτερα με τη διάσωση του λαογραφικού υλικού της Ελλάδος έχοντας στο ενεργητικό του άνω των 70 «ντοκιμανταίρ», ελληνικού εθνογραφικού περιεχομένου, μεταξύ των οποίων και τρεις μεγάλου μήκους ταινίες «Οι ρίζες του τόπου μας» με το οποίο και τιμήθηκε με Χρυσό Μετάλλιο καθώς και Βραβείο Διεθνούς Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, «Το Α και το Ω: Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός» και «Αλέξανδρος ο Μέγας». Επίσης θεωρείται ο πρώτος που εισήγαγε λαογραφικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση.

 Τιμήθηκε με πολλά τόσο λογοτεχνικά βραβεία ελληνικά και ξένα όσο και κινηματογραφικά από τα οποία και ξεχωρίζουν το μεγάλο βραβείο με ασημένιο κύπελλο του Ιταλικού υπουργείου παιδείας για το εξαίρετο ντοκιμαντέρ: «Ο Οδυσσέας ζει πάντα – Ελληνικές θάλασσες», επίσης το Μεγάλο Βραβείο με χρυσό Μετάλλιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Τουριστικών Ταινιών Μασσαλίας για το ντοκιμαντέρ «Η γιορτή δεν τελειώνει ποτέ», καθώς και τιμητικό δίπλωμα του Φεστιβάλ Καννών 1970 για τη ταινία (μικρού μήκους) «Η άλλη σιωπή». Τέλος τιμητικό επίσης δίπλωμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Ρώμης για τα δύο ντοκιμαντέρ «Το παραμύθι του Θεόφιλου» και «Το τάμα» 1971.

 Η προσφορά του Νέστορα Μάτσα στην ελληνική Λαογραφία υπήρξε αναμφισβήτητα μεγάλη και ίσως η μεγαλύτερη στο καλλιτεχνικό αυτό είδος του ντοκιμαντέρ.

 

 

Φώτος Λαμπρινός

Ο Φώτος Λαμπρινός σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Mόσχα (1965-1970). Eργάστηκε ως σκηνοθέτης στο ραδιόφωνο (EIP, 1961-1963) και στο θέατρο (θίασος Δημήτρη Xορν, 1962-1964). Eρεύνησε διεξοδικά τα διεθνή κινηματογραφικά αρχεία παλαιών επικαίρων (1971-1973), γεγονός που βοήθησε στην παραγωγή της σειράς «Πανόραμα του αιώνα» (EPT, 1982-1987), αλλά και στη δημιουργία του πρώτου στην Eλλάδα χρηστικού αρχείου κινηματογραφικών τεκμηρίων (Eπίκαιρα) στο Yπουργείο Eξωτερικών (1997-2000). Σκηνοθέτησε δεκάδες ντοκιμαντέρ, μεταξύ των οποίων το «100 ώρες του Mάη» (1963-1964, μαζί με τον Δήμο Θέο) γύρω από τη δολοφονία του βουλευτή της Aριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, το «Eπισκεφθείτε την Eλλάδα» (Μόσχα, 1969), και για την EPT το «Mουσικό Oδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου» (1976-1977), «O Πειραιάς του Γιάννη Tσαρούχη» (1980), «Πανόραμα του Aιώνα» (1982-1987), (μαζί με τον Λέοντα Λοΐσιο), «Σεργκέι Παρατζάνωφ» (1990), «H ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» (1992), «Aναζητώντας τη Bερενίκη» (1999) κ.ά. Σκηνοθέτησε επίσης τις μεγάλου μήκους ταινίες: «Άρης Bελουχιώτης – Tο δίλημμα» (1981), «Δοξόμπους» (1987) και «Γλέντι γενεθλίων ή Mία βουβή βαλκανική ιστορία» (1995).

Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Kρήτης (1993-1997), στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (2000-2002) και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (2003) τις «Σχέσεις Iστορίας και Kινηματογράφου». Από το 2005 είναι υπεύθυνος του Ειδικού Προγράμματος της ΕΡΤ για τα ιστορικά ντοκιμαντέρ.

από το http://www.lakispapastathis.gr
Ο Λάκης Παπαστάθης γεννήθηκε στο Βόλο το 1943 αλλά μεγάλωσε στη Μυτιλήνη, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο.
Σπούδασε σκηνοθεσία στο «Κέντρο Σπουδών Κινηματογράφου Αθηνών».
Γύρισε την πρώτη μικρού μήκους ταινία του (Περιπτώσεις του Όχι) το 1965 και τη δεύτερη (Ερμού 28) το 1968 (μαζί με τον Δημήτρη Αυγερινό), ενώ την περίοδο 1970-71 συνεργάστηκε – ως βοηθός σκηνοθέτης – με τον Αλέξη Δαμιανό στο γύρισμα της θρυλικής Ευδοκίας.
Η τρίτη μικρού μήκους ταινία του (Γράμματα από την Αμερική) κέρδισε το Α΄ Βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το 1972.
Από το 1982 ως σήμερα, γύρισε τέσσερις ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους:

* Τον καιρό των Ελλήνων (1982) – Βραβεία Σκηνοθεσίας & Σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
* Θεόφιλος (1987) – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και επί-σημη ελληνική συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα  του Φεστιβάλ Βερολίνου.
* Το μόνον της ζωής του ταξείδιον (2001) – Α΄ Κρατικό Βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους και άλλα επτά Κρατικά Βραβεία του Υπουργείου Πολιτισμού (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). Επίσης, τρία Διεθνή Βραβεία και επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ του Τορόντο.
* Ταξίδι στη Μυτιλήνη (2010)

Παράλληλα με την κινηματογραφική του δραστηριότητα εργάστηκε επίσης – ως σκηνοθέτης και παραγωγός – στο χώρο της διαφήμισης και της τηλεόρασης.
Το 1970 ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Χατζόπουλο την εταιρεία Cinetic που έγινε γνωστή για τις θαυμάσιες τηλεοπτικές παραγωγές της [Ιστορικό Αρχείο (1975-1976), Αναζητώντας την χαμένη εικόνα (1990-1997), Η αναβίωση του Αρχαίου Δράματος (1998)] και κυρίως για την πολιτιστική σειρά Παρασκήνιο (1976 – 2010) που είναι η μακροβιότερη εκπομπή της ελλη-νικής τηλεόρασης.
Συνεργάστηκε επίσης – σκηνοθετώντας τριάντα  ταινίες μικρού μήκους που εντάχθηκαν σε παραστάσεις και συναυλίες –  με το «Ελεύθερο Θέατρο»,  (Μια ζωή Γκόλφω -1974, Το τραμ το τελευταίο-1975) και με τον Διονύση Σαββόπουλο (Θίασος σκιών-1973, Χαίρω πολύ Σαββόπουλος-1976, Πρώτη του 2000 -1999).
Ως πεζογράφος, δημοσίευσε τις συλλογές διηγημάτων Η Νυχτερίδα πέταξε (2002), Η Ήσυχη (2005) και το χρονικό Όταν ο Δαμιανός γύριζε την Ευδοκία (2006).