Archive for the ‘ιστορία’ Category

Οι Αιγίναμε cinefilοι σας προσκαλούν σε συζήτηση, στο πλαίσιο προβολής ταινίας για την ιστορία της εκπαίδευσης στην Ελλάδα και τους αγώνες του λαού μας για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Προσκεκλημένοι μας, ιδιαιτέρως, θα είναι καθηγητές από σχολικές μονάδες του νησιού μας με τους οποίους θα συζητήσουμε, με αφορμή την απεργία που δεν έγινε: για όλες τις αγωνιστικές προσπάθειες του κλάδου τους, για την απόφαση προληπτικής επίταξης των καθηγητών, για τα φιλελεύθερα μέτρα συρρίκνωσης της δημόσιας εκπαίδευσης καθώς και για την οργανωμένη προπαγάνδα της Κυβέρνησης-ΜΜΕ, προκειμένου αυτά να περάσουν. Είμαστε σίγουροι ότι θα γίνει μια γόνιμη και δημιουργική συζήτηση.

Ημέρα και ώρα προβολής: Δευτέρα 27 Μαΐου, 7.30 μμ
Χώρος προβολής: 1ο Δημοτικό Σχολείο Αίγινας (αίθουσα εκδηλώσεων)

Advertisements

1821: η ανολοκλήρωτη Επανάσταση των Ελλήνων

δυο απογεύματα για την Ιστορία και την Παιδεία

Δευτέρα 1 Απριλίου, 7.00 το απόγευμα

Προβολή: ο διαχρονικά ανεκπλήρωτος πόθος για τη μόρφωση: μάθε παιδί μου γράμματα!

Έξι χρόνια στο δημοτικό. Έξι χρόνια στο γυμνάσιο, δώδεκα. Έξι χρόνια στο πολυτεχνείο, δεκαοχτώ. Έξι χρόνια στο εξωτερικό εικοσιτέσσερα. Και έξι χρόνια μέχρι που να πάω σχολείο, τριάντα. Μέχρι τα τριανταέξι που είμαι, ακόμα άλλα έξι χρόνια. Πού πήγανε; Τι γίνανε έξι χρόνια;

Μάθε παιδί μου γράμματα

 Τετάρτη 3 Απριλίου, 7.00 το απόγευμα

Ομιλία και συζήτηση: «Ελληνική Νομαρχία», Ανωνύμου του Έλληνος, με το δάσκαλο Χρήστο Ρέππα

Elliniki Nomarchia s 439.JPG

ΣΤΟ 1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ

 

mathe-paidi-mou-grammata

Η κλασική, πλέον, ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» είναι ο τίτλος κοινωνικής κωμωδίας του 1981 σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Μαραγκού και πρωταγωνιστές τους Βασίλη Διαμαντόπουλο, Νίκο Καλογερόπουλο, Κώστα Τσάκωνα και Άννα Μαντζουράνη. Αποτελεί κοινωνική κριτική της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας, με τις έντονες ιδεολογικές αγκυλώσεις και παράλληλα την αδυναμία και την έλλειψη βούλησης από το ελληνικό κράτος να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό. Παράλληλα εξετάζεται και η εξάρτηση της ελληνικής εκπαίδευσης τόσο από σχήματα και νοοτροπίες του παρελθόντος όσο και από την εξουσία, της οποίας καλείται να γίνει φερέφωνο.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας (η ταινία έχει γυριστεί στη Στεμνίτσα, τη Δημητσάνα και άλλα χωριά της περιοχής) λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου πεσόντων κατά την Κατοχή αναστατώνουν την τοπική κοινωνία, καθώς παραλείπεται το όνομα του Χρίστου Καναβού, ενός κομμουνιστή αντιστασιακού που σκοτώθηκε στην περιοχή. Ο Περικλής (Β. Διαμαντόπουλος), συντηρητικός διευθυντής του Γυμνάσιου, έρχεται σε σύγκρουση τόσο με τη γυναίκα του Ελπίδα (Α. Ματζουράνη) όσο και με τους δυο γιους του Σωκράτη (Ν. Καλογερόπουλος) και Δημοσθένη (Κ. Τσάκωνα) που υπερασπίζονται το δικαίωμα της Χρυσάνθης (Ειρήνη Καζάκου) και της οικογένειάς της να καταθέσουν στεφάνι στη μνήμη του Καναβού.

————————–

4 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1981 (α’ γυναικείου ρόλου (Άννα Μαντζουράνη), α’ ανδρικού ρόλου (Βασίλης Διαμαντόπουλος), σκηνογραφίας και ειδικό βραβείο ερμηνείας (Νίκος Καλογερόπουλος)).

Θόδωρος Μαραγκός

Ο Θόδωρος Μαραγκός γεννήθηκε το 1944 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και ξεκίνησε την καριέρα του ως σκιτσογράφος γελοιογράφος για διάφορα περιοδικά, ενώ συγχρόνως σπούδασε ζωγραφική. ‘Εχει ακόμη ασχοληθεί με την τηλεόραση, σκηνοθετώντας τις σειρές Εμμονες ιδέες και Πέρα απ’ τον Ορίζοντα. Τα σενάρια όλων των ταινιών είναι δικά του.

Το επίσημο κανάλι του Θόδωρου Μαραγκού: http://www.youtube.com/user/MaragosFilms

 

Φιλμογραφία

 

1969 Τσουφ Ταινία μικρού μήκους, κινουμένων σχεδίων. (πρώτο βραβείο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1971 Σσσστ!, Ταινία μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων. (πρώτο βραβείο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1971 Οικόπεδο Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. (πρώτο βραβείο πανελλήνιου φεστιβάλ μικρού μήκους).

1973 Λάβετε θέσεις Ταινία μεγάλου μήκους. (τέσσερα πρώτα βραβεία φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1975 Ο αγώνας Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους. (δεύτερο βραβείο και βραβείο κοινού φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1978 Από που πάνε για τη χαβούζα Ταινία μεγάλου μήκους. (η εμπορικότερη ταινία της χρονιάς – συμμετοχή παραγωγής).

1980 Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι Ταινία μεγάλου μήκους. (πρώτο βραβείο σεναρίου στο Σαν Ρέμο). (δεύτερη εμπορικότερη ταινία της χρονιάς).

1981 Μάθε παιδί μου γράμματα Ταινία μεγάλου μήκους. (τέσσερα πρώτα βραβεία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). (εμπορικότερη ταινία της χρονιάς).

1984 Τι έχουν να δουν τα μάτια μου Ταινία μεγάλου μήκους.

1987 Έμμονες ιδέες Κινηματογραφημένη τηλεοπτική σειρά.

1990 Πέρα απ’ τον ορίζοντα Κιν/μένη τηλεοπτική σειρά.

1993 Ο δραπέτης του φεγγαριού Ταινία μεγάλου μήκους. (βραβείο β’ ανδρικού ρόλου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

1998 Φιλιατρά, ιδιαίτερη πατρίδα Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2000 Κοιτάζοντας τον Υμηττό Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2002 Η οδύσσεια του Π. Ηλιόπουλου Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2004 Ο Θεός είναι αόρατος γιατί είναι μικροσκοπικός Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

2005 Black μπεε… Ντοκιμαντέρ με fiction και animation, έγχρωμο, 77΄. (βραβείο β’ καλύτερης ταινίας τεκμηρίωσης στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

2008 Ισοβίτες Ταινία μεγάλου μήκους

Elliniki Nomarchia s 439.JPG

Πρόκειται για ένα έργο κειμήλιο σκέψης και εθνικής αφύπνισης, εθνεγερτικού χαρακτήρα που εκδόθηκε στην Ιταλία το 1806, περιλαμβάνοντας 266 σελίδες. Αφιερωμένο στον Ρήγα Φεραίο, το πρώτο κεφάλαιο αποτελεί έναν ύμνο προς την «ιερά ελευθερία», ενώ στη συνέχεια καυτηριάζει έντονα την τυραννία, την κοινωνική ανισότητα, το χρήμα, την κατάσταση του υπόδουλου ελληνικού έθνους, τους προύχοντες και το ιερατείο της εποχής, προβάλλοντας τέλος την αναγκαιότητα της εκπαίδευσης προς αποφυγή κυρίως της ξενοδουλείας.

Η Ελληνική Νομαρχία, μετά το εθνεγερτικό κήρυγμα του Ρήγα Φεραίου, αποτελεί, κατά τους ιστορικούς των νεοτέρων χρόνων τον σημαντικότερο πνευματικό κρίκο που οδήγησε στη δημιουργία της Φιλικής Εταιρείας και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ

Ήτοι Λόγος Περί

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

δι΄ ού αποδεικνύεται πόσον είναι καλλιότερα η Νομαρχιακή Διοίκησις από τας λοιπάς, ότι εις αυτήν μόνον φυλαττεται η Ελευθερία του ανθρώπου. τι εστί Ελευθερία, οπόσων μεγάλων κατορθωμάτων είναι πρόξενος, ότι τάχιστα η Ελλάς πρέπει να συντρίψη τας αλύσσους της, ποίαι εστάθησαν αι αιτίαι οπού μέχρι της σήμερον εφύλαξαν δούλην και οποίαι είναι εκείναι όπου μέλλει να την ελευθερώσωσι».

Συντεθείς τε και Τύποις εκδωθείς ιδίοις

αναλώμασι προς ωφέλειαν των Ελλήνων

ΠΑΡΑ

ΑΝΟΝΙΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ.

Εν Ιταλία 1806″.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΜΒΟΝ

Του Μεγάλου και αειμνήστου Έλληνος

ΡΗΓΑ

Του υπέρ της σωτηρίας της Ελλάδος

εσφαγιασθέντος

χάριν ευγνωμοσύνης ο συγγραφεύς

το Πονημάτιον τόδε

ως δώρον ανατίθησι.

Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor

Σημείωση: Η τελευταία φράση είναι στίχος του Βιργιλίου (IV. 625) που ο ίδιος ο συγγραφέας μεταφράζει στη καθαρεύουσα

«Αναφανήναι τις εκ των οστέων ημών έκδικος» (= Μέσα από τα οστά μας θα ξεπηδήσει ο εκδικητής), συμπληρώνοντας στη συνέχεια:

«Ώ Αγιάγαστε Ήρως, παρά εις εσέ όπου εστάθης ο πρόδρομος μιας ταχείας ελευθερώσεως της κοινής πατρίδος μας Ελλάδος, και εθυσίασες την ζωήν σου δι΄ αγάπην της: Δέξαι το λοιπόν με το συνηθισμένο σου ελληνικόν ιλαρόν και καταδεικτικόν βλέμμα, και δέξαι το προς τούτοις ως αρραβώνα εκδικήσεως του λαμπρού αίματός σου κατά των τυράννων της Ελλάδος. Η δε Ελλάς άπασα θέλει δοξάσει δια παντός το αθάνατον όνομά σου, συναριθμούσα αυτό εις τον κατάλογον των Επαμεινώνδων, Λεωνίδων, Θεμιστοκλέων και Θρασυβούλων».

Η σκόπιμη παράθεση της παραπάνω αφιέρωσης, που αποτελεί τον πρώτο γραπτό τιμητικό λόγο υπέρ του Ρήγα, φανερώνει τέσσερα αξιοπρόσεκτα σημεία: α) Το 1806 ήδη ο όρος Ελλάς κυριαρχεί στη βαλκανική περιφέρεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, β) Μόλις επτά χρόνια από τον θάνατο του Ρήγα στο φρούριο Neboisa και το όνομά του όχι μόνο έχει περάσει στη συνείδηση των υπόδουλων Ελλήνων, αλλά και έχει καταστεί σύμβολο ελληνικής εθνεγερσίας. γ) Ο συγγραφέας παρουσιάζεται με πάθος ως συνεχιστής του έργου του Ρήγα και δ) Η πεποίθηση του συγγραφέα για εφικτό τον ξεσηκωμό των Ελλήνων πολύ σύντομα, και όλα αυτά το 1806.

Πίστευε ότι η μάθηση προσφέρεται με φυσικό τρόπο, μέσα από μια διαδικασία που δίνει έμφαση στη δράση στο περιβάλλον και στο χειρισμό των αντικειμένων , με δραστηριότητες που ενθαρρύνουν τη χειρωνακτική εργασία των μαθητών, ώστε αυτή να αποκτά σημαντικό μορφωτικό ρόλο . Στο κέντρο των παιδαγωγικών του αντιλήψεων βρίσκονται αρχές όπως : To παιδί κι εμείς έχουμε την ίδια φύση. Κανείς -ούτε οι ενήλικες, ούτε τα παιδιά- δεν επιθυμεί να διατάσσεται. Σε κανένα δεν αρέσει η υποταγή, διότι το να υποτάσσεσαι σημαίνει πως πειθαρχείς παθητικά σε μία εξωτερική διαταγή. Η απομνημόνευση, που τόσο χρησιμοποιεί το Σχολείο, δεν αξίζει ούτε είναι πολύτιμη, παρά μόνο όταν υπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες της ζωής.
———-
Οι παιδαγωγικές του αρχές : Το Σχολείο δεν καλλιεργεί παρά μία αφηρημένη έννοια νοημοσύνης που δρα έξω από τη ζώσα πραγματικότητα, με το χειρισμό λέξεων και απομνημονευμένων ιδεών. Στο παιδί δεν αρέσει το από καθ’ έδρας μάθημα. Το παιδί δεν κουράζεται να ασκεί μία εργασία που συμβαδίζει με τη ζωής του, που είναι, για να το πούμε έτσι, λειτουργική. Κανείς, ούτε ενήλικας, ούτε παιδί, δεν αγαπά τον έλεγχο και την τιμωρία, που θεωρούνται πάντα ως πλήγμα στην αξιοπρέπεια, ιδίως όταν εκτελούνται δημοσίως.
———
Οι παιδαγωγικές του αρχές : Οι βαθμοί και οι κατατάξεις είναι πάντα λάθος. Οι τιμωρίες είναι πάντα λάθος. Είναι όνειδος για όλους, και ποτέ δεν επιτυγχάνουν τον επιθυμητό στόχο. Η σημερινή αντίληψη των μεγάλων σχολικών συγκροτημάτων καταλήγει στην ανωνυμία δασκάλων και παιδιών. Ως εκ τούτου είναι λάθος και εμπόδιο. Δεν είναι δυνατό παρά να εκπαιδεύουμε μέσα σε κλίμα αξιοπρέπειας. Το να σεβόμαστε τα παιδιά, όπως αυτά οφείλουν να σέβονται τους δασκάλους τους είναι ένας από τους πρώτους όρους για ανανέωση του Σχολείου.

 

Φώτος Λαμπρινός

Ο Φώτος Λαμπρινός σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Mόσχα (1965-1970). Eργάστηκε ως σκηνοθέτης στο ραδιόφωνο (EIP, 1961-1963) και στο θέατρο (θίασος Δημήτρη Xορν, 1962-1964). Eρεύνησε διεξοδικά τα διεθνή κινηματογραφικά αρχεία παλαιών επικαίρων (1971-1973), γεγονός που βοήθησε στην παραγωγή της σειράς «Πανόραμα του αιώνα» (EPT, 1982-1987), αλλά και στη δημιουργία του πρώτου στην Eλλάδα χρηστικού αρχείου κινηματογραφικών τεκμηρίων (Eπίκαιρα) στο Yπουργείο Eξωτερικών (1997-2000). Σκηνοθέτησε δεκάδες ντοκιμαντέρ, μεταξύ των οποίων το «100 ώρες του Mάη» (1963-1964, μαζί με τον Δήμο Θέο) γύρω από τη δολοφονία του βουλευτή της Aριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, το «Eπισκεφθείτε την Eλλάδα» (Μόσχα, 1969), και για την EPT το «Mουσικό Oδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου» (1976-1977), «O Πειραιάς του Γιάννη Tσαρούχη» (1980), «Πανόραμα του Aιώνα» (1982-1987), (μαζί με τον Λέοντα Λοΐσιο), «Σεργκέι Παρατζάνωφ» (1990), «H ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» (1992), «Aναζητώντας τη Bερενίκη» (1999) κ.ά. Σκηνοθέτησε επίσης τις μεγάλου μήκους ταινίες: «Άρης Bελουχιώτης – Tο δίλημμα» (1981), «Δοξόμπους» (1987) και «Γλέντι γενεθλίων ή Mία βουβή βαλκανική ιστορία» (1995).

Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Kρήτης (1993-1997), στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (2000-2002) και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (2003) τις «Σχέσεις Iστορίας και Kινηματογράφου». Από το 2005 είναι υπεύθυνος του Ειδικού Προγράμματος της ΕΡΤ για τα ιστορικά ντοκιμαντέρ.