Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2013

ΑΙΓΙΝΑμε CINEFILοι

προβολή ταινίας

«ΤΟ ΣΚΑΣΙΑΡΧΕΙΟ» (1949)

https://i0.wp.com/blogs.sch.gr/dzaxar/files/2011/05/To-skasiarxeio.jpg

Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου

1ο Δημοτικό Σχολείο Αίγινας,  7.00 μ.μ.

Πίστευε ότι η μάθηση προσφέρεται με φυσικό τρόπο, μέσα από μια διαδικασία που δίνει έμφαση στη δράση στο περιβάλλον και στο χειρισμό των αντικειμένων , με δραστηριότητες που ενθαρρύνουν τη χειρωνακτική εργασία των μαθητών, ώστε αυτή να αποκτά σημαντικό μορφωτικό ρόλο . Στο κέντρο των παιδαγωγικών του αντιλήψεων βρίσκονται αρχές όπως : To παιδί κι εμείς έχουμε την ίδια φύση. Κανείς -ούτε οι ενήλικες, ούτε τα παιδιά- δεν επιθυμεί να διατάσσεται. Σε κανένα δεν αρέσει η υποταγή, διότι το να υποτάσσεσαι σημαίνει πως πειθαρχείς παθητικά σε μία εξωτερική διαταγή. Η απομνημόνευση, που τόσο χρησιμοποιεί το Σχολείο, δεν αξίζει ούτε είναι πολύτιμη, παρά μόνο όταν υπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες της ζωής.
———-
Οι παιδαγωγικές του αρχές : Το Σχολείο δεν καλλιεργεί παρά μία αφηρημένη έννοια νοημοσύνης που δρα έξω από τη ζώσα πραγματικότητα, με το χειρισμό λέξεων και απομνημονευμένων ιδεών. Στο παιδί δεν αρέσει το από καθ’ έδρας μάθημα. Το παιδί δεν κουράζεται να ασκεί μία εργασία που συμβαδίζει με τη ζωής του, που είναι, για να το πούμε έτσι, λειτουργική. Κανείς, ούτε ενήλικας, ούτε παιδί, δεν αγαπά τον έλεγχο και την τιμωρία, που θεωρούνται πάντα ως πλήγμα στην αξιοπρέπεια, ιδίως όταν εκτελούνται δημοσίως.
———
Οι παιδαγωγικές του αρχές : Οι βαθμοί και οι κατατάξεις είναι πάντα λάθος. Οι τιμωρίες είναι πάντα λάθος. Είναι όνειδος για όλους, και ποτέ δεν επιτυγχάνουν τον επιθυμητό στόχο. Η σημερινή αντίληψη των μεγάλων σχολικών συγκροτημάτων καταλήγει στην ανωνυμία δασκάλων και παιδιών. Ως εκ τούτου είναι λάθος και εμπόδιο. Δεν είναι δυνατό παρά να εκπαιδεύουμε μέσα σε κλίμα αξιοπρέπειας. Το να σεβόμαστε τα παιδιά, όπως αυτά οφείλουν να σέβονται τους δασκάλους τους είναι ένας από τους πρώτους όρους για ανανέωση του Σχολείου.
Το Σκασιαρχείο, η οποία γυρίστηκε το 1949, έχει πάρει 30 διεθνή βραβεία (στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, Καλύτερη ξένη ταινία στην Αμερική κλπ) ενώ πρόσφατα υιοθετήθηκε  από την Κινηματογραφική Επιτροπή του  ΟΗΕ «ως έργο τέχνης που αποτελεί ύμνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα».Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του μεγάλου γάλλου παιδαγωγού και μεταρρυθμιστή της παιδείας Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet 1896-1966). Καταγράφει βασικά τον πρώτο χρόνο της εκπαιδευτικής του πορείας, γύρω στο 1920, στην πόλη Bar-sur-Loup, τότε που έθετε για πρώτη φορά τις βάσεις μιας νέας εκπαιδευτικής αντίληψης.
Βρισκόμαστε στο 1920, σε ένα μικρό χωριό της Προβάνς. Ο κύριος Πασκάλ, νέος δάσκαλος, συγκρούεται με την έλλειψη ενδιαφέροντος των μαθητών του. Αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τις διδακτικές του μεθόδους. Ακούει τα παιδιά, εμπνέεται από τις ανακαλύψεις τους, τους πηγαίνει στην φύση. Οι μαθητές θα ξαναβρούν την χαρά να μαθαίνουν και ο κ. Πασκάλ την χαρά να διδάσκει. Όμως αυτή η μικρή επανάσταση δημιουργεί αρνητικές εντυπώσεις σε κάποιους γονείς και παράγοντες της περιοχής.

Πρωταγωνιστούν:

Bernard Blier (Monsieur Pascal)
Juliette Faber (Lise Arnaud),
Edouard Delmont (M. Arnaud),
Jean-Louis Alibert (le Novateur),
Edmond Ardisson ( M. Poupre, le coiffeur)

Σκηνοθεσία
Jean-Paul le Chanois

Σενάριο
Elise Freinet
Jean-Paul Le Chanois

Μουσική
Joseph Kosma

Φωτογραφία
Andre Dumaitre
Marc Fossard
Maurice Pecqueux

Μοντάζ
Emma Le Chanois

Σκηνικά
Bianchini
Claude Bouxin